Кыз жигит. Архивдик сүрөт

Ата-энелер эмнеге "жакындан жар изде" дейт? Айылым алыс үчүн ашыгымдан ажырадым

1365
(жаңыланган 17:33 14.11.2018)
Журналист Эламан Карымшаков кичи мекени Ошко барып, бир окуяны угуп таң калып келди. Ал — кызга энесинин "жол алыс, тек-жайын билбейм" деп коңшу райондо жашаган сүйгөн жигити менен сүйлөшүүсүнө тыюу салып койгон окуя экен. Мындан улам колумнисттин "кыздарды алыс жерге берсе, бактысыз болуп калабы?" деп башы ооруп турган чагы.

Узаган жумада эмгек өргүү алып, айылыма бардым. Той сезону табында, кызып турган маал экен. Ата-энем эки күндүн биринде "баланча баласын үйлөп, түкүнчө кыз узатып жатат" деп жөнөп калышат. Үй той, сүннөт той дегендери да көп. Алысыраак туугандар телефон чалса тойго чакырып жаткан жокпу деген ой биринчи келет. Менин досторумдан да бирөө үйлөндү. Дагы бири ноябрдын ортосунда аяштуу болосуң деп камынып жүрөт. Тоок жылында жар табуу жеңил болдубу айтор, быйыл той көп экенин айтышууда. Мейли тойлор эле болуп турсун! Мен айта турчу кеп такыр башка…

Эмгек өргүүдө жүргөндө классташ достор "аш жейбиз" деп чогулуп отурдук. Мурдагыдай бүгүнкү күндүн жыргалы менен шарактабай, жашоого олуттуу карай башташканы байкалды. Бири быйыл үйлөнүү ниетинде жүрсө, экинчиси кийинки жылга пландап жатат. Айрымдары көңүлүнө жаккан айылдаш кыздарды ортого салып сурап коёт.  "Аштан" үйгө бара жатканда бир досум жүрөгүн өйүгөн сырын айтып берди. Айылдары алыс болгондуктан, ашыгынан ажыраптыр. Бул кандайча болгонун кененирээк өзүнүн оозу менен айтууну эп көрдүм. Кыздын атын да өзгөртүп берүүгө туура келди.

… Жибек менден эки жаш кичүү, экөөбүз үч жыл мурда таанышканыбыз. Мен Оштогу башка университетте, ал ушул эле шаарда Медициналык колледжде окучу. Жибек биринчи көргөндө эле көзүмө жылуу учурап, жүрөккө жакындай түшкөн. Деген менен дароо эле кыз-жигит болуп калган жокпуз. Бири-бирибизди жактырсак дагы эмнегедир батынып айта албай көпкө жүрдүк. Бирок мамилебиз кыз-жигиттердей эле болчу. Жетелешип басып, киного барып, сырдашып анан да бири-бирибизди кызганып турчубуз. Ошентип жүрүп байкалбай эки жыл өттү. Акыры сүйүүмдү ачык билдирдим, ал да ушуну эле күтүп тургандай дароо макул болду. Андан эч нерсени аябадым бир азга бошосом телефон чалам, окуусуна же үйүнө бара калам. Маал-маалы менен белек берип ал сүйүнсө, мен андан өтүп кубанчумун. Эң башкысы, көкүрөгүмдөгү катылган жакшы сөздүн баарын ага арнап турар элем. Мурда "тоок сүйүү" баштан өткөн, бирок жан дүйнөм менен сүйгөн бир гана Жибек болду. Демек биринчи сүйүүм десем да болот. Анын да мага болгон сүйүүсүн сезип, жанымда отурганда "бактылуулук" деген ушул тура деп калам. Көңүлүм ток болуп, келечектеги жубайым катары элестетчүмүн. Экөөбүз келерки, 2019-жылы баш кошууну пландаганбыз.

Жибек Өзгөн районунун алыскы бир айылынан. Оштун борборунан унаа менен үч сааттай жол жүрүп жетсиң. Мен Кара-Суу районунун Алай тарабында жайгашкан айылында жашайм. Ошондо биздин айылдан анын үйүнө чейин төрт саатта жетет экенбиз. Кептин баары ушунда болуп жатпайбы…

Быйыл жайда окуу жылы аяктап, экзамендерин тапшырып бүтүп айылына кетти. Аны узатып жатып "Сагынганда шаарга келип тур! Болбосо каникулуң бүткөнчө мени сары оору кыласың" десем, ууртунан жылмайып, кыса кучактап коштошуп кеткен. Ошол бойдон дайынсыз. Такыр байланыша албай айлам кетти. Жанын койбой чала берип телефонун алдырсам, жалооруңку  үн менен зорго сүйлөдү. Ансыз да кооптонуп турган жанымды ого бетер санаага салды. Көрсө, апасы экөөбүздүн сүйлөшүп жүргөнүбүздү билип калып үйүнө барганда катуу тилдептир. Мамилебизге караманча-каршы туруп "экинчи аны менен жолукпагын" деп тыюу салыптыр. Байкуш Жибегим энесине кайра сөз айта албай көз жашын көлдөтүп, кала бериптир.

Анын апасы мен кандай жигит экениме, тек-жайыма кызыгып көргөн эмес. Айылымды укканда эле айныптыр. Эгер "жигитиңдин мүнөзү же жүргөнү жаман, үй-бүлөсү начар адамдар тура,  айылы тоонун түбүндө, автобус күнүнө бир эле жолу каттайт экен" деп, али билбей туруп, шектенип, негизсиз  каршы чыкса макул демекмин.  "Анысы жөндүү, кызы үчүн тынчсызданып жатат, эне да" деген ой болмок.  Бирок бул жердеги парадкос — тагдырды айылдын 3-4 сааттык аралыгы, тагыраагы "алыстыгы" чечип жатпайбы!  А негизи менин айылым чоң трассанын боюнда жайгашкан, шаардан 40 мүнөттө жетесиң.  Апасы "жигитиңдин үй-бүлөсүн тааныбайм, жол алыс" деп кызын тегерек четиндеги айылга эле берүүнү эп көрөт экен. Жибек ичиндегисин жарылып айта албай, энесине баш ийүүгө мажбур. Мукураганда балким, жардамы тиер деп анын бир тууган эжесине чалсам жылуу сүйлөп, "болочоктогу кайненемди" көндүрүүгө аракет кыларын айтты. Бир күнү Жибектен "эмнеге эжеме айттың, баары андан да жаман болду" деген СМС келди. Экөөбүздүн мамилебиз тууралуу апасы менен эжелери гана билиптир. Эгер атасы менен агалары укчу болсо катуу кагуу жейм деп ыйлайт. …Ошентип сүйүүбүзгө чекит коюлду.

Жибектин — гүлүмдүн (ошентип эркелетчү элем) элеси көз алдымдан кетпей, көпкө кыйнады. Окуу башталганда ал түшчү аялдаманы канча аңдысам да кезиктире албадым. Бир күнү Жибекке окшош бирөө ошол жерден маршруткага түшүп кетти. Кууп жетип,  астына өтө,  унаамды токтото салып ошол маршруткага кирсем,  ага окшошураак бирөө болуп чыкты. Мурда башка кыздарды кароого да көңүлүм тартпаса, ага өчөшүп бир топ кыздар менен таанышып, башым оогон жакка басып кетчү болдум. Кинодон көргөндө ишенбечү элем, мурда-кийин ичимдик ууртабагам, ошол учурда анын да даамын таттым. Кантип андай жолго түшүп кеткенимди түшүнбөй калдым. Акыры минтип жүрсөм азабын кайра эле өзүм тартарымды түшүнүп, карманып,  сабыр кылдым….Болду эми, баягы гүлүм жок дедим өзүмө.

Азыр мен эки нерсеге ичим ачышып жатат:

Биринчиси — сүйгөнүмдүн чечкинсиздиги. Эмнеге өз бактысы менен күрөшпөй унчукпай отуруп кала берет. Ата-энеңе каршы чык дебейм, бирок аларды ынандыруу жолун издесе болот да. Өспүрүм эмес, 20 жашка чыккан чоң эле кыз го.

Экинчиси — апасынын принциби. Эмне кызын жакын жерге берсе жыргап жашап, алыста бактысыз болуп калабы экен? Алыс дегидей мен тээ Нарын же Таласка алып кетем деген жокмун го. Жада калса башка облус эмес, коңшу районунда эле жашамакпыз. Ушул кооптуу болуп калдыбы? Албетте ар бир ата-эне "кызын жакшы жерге түшсүн, бактылуу болсун" деп тилейт. Бирок кызынын каалоосу менен эсептешпей коюу караңгылык эмеспи? Мен деле дароо ала качпайм да. Алгач, анын ата-энесин үй-бүлөм менин тааныштырып,  кезигип, сүйлөшүп, анан чоң турмушка аттанат элек го.

Муну менен сүйгөнүмө жетпей калганымды жар салайын деген оюм жок. Мен ата-энелер өзүнүкүн эле "туура" дей бербестен, балдарынын ою менен да эсептешип коюу керектигин айткым келет. Кызынын эт менен челдин ортосунда калып каларын түшүнүшсө дейм. Ушундай кырдаалга кетпелген жаштар көп эле кездешсе керек", — деп ызалана сөзүн аяктады.  Мен анын колуна тийсе асманды таштап жиберүүгө да даяр турганын байкадым, өкүнүчүн, арманын көзүнөн окудум.

Муну уккандан кийин бир чети досумду аяп, бир чети кыздын ата-энесине таң калдым. Чынын айтайын, "Бир уйдун мүйүзү сынса, миң уйдун мүйүзү зыркырайт" болдум.  Мен да Бишкекте турам, бул жактан сүйлөшкөн кызымдын же менин ата-энем "бактыңды алыстан издебе!" деп койсо эмне кылам деп ойлонуп калдым.

Ойлонуп отуруп эки учур эсиме түштү. Анда, алардын ата-энеси уул-кызына бакыт каалабаган болуп калабы? Бир дос кызым Жалал-Абаддын Кочкор-Ата шаарынан болот. Ал жайында үч жылдан ашуун сүйлөшүп жүргөн баткендик жигитине турмушка чыкты. Ал эми бир досум казак кызы менен 4 жыл сүйлөшүп, жакында эле баш кошуп, Кара-Кулжага алып кетти. Алардын шылтоосу менен Алматы шаарынан 100 чакырым алыста жайгашкан казактын Ашы-Сай айылына барып тойлоп келдик.  Учурда эки бүлө тең бактылуу жашап жатат.

Сиз кандай  дейсиз, окурман?

Автордун пикири редакциянын көз карашына дал келбей калышы мүмкүн.

1365
Белгилер:
жигит, ата-эне, үйлөнүү, каршылык, сүйүү, кыз-келиндер, Ош
Тема боюнча
Тепки жеген балаты, сабиз салат, кашайткан дискотека. Кызыгы көп мектептеги жаңы жылым
Инстаграмда баары сулуу, куник кыздар кайдан чыгат?
Болочок кайнагалар! Ашыгыма араң жеткенде азапка салбагылачы...
Медициналык маскачан кыздар Бишкектеги Чүй проспектинде бара жатат. Архив

Ушундай абалда калам деп ойлогон эмесмин. Карантинсиз күндөрдүн кадыры...

1208
(жаңыланган 12:41 24.05.2020)
Биздин колумнист Абдыкерим Муратов учурда баарыбыздын көкүрөктөгү нерсебизди дал өзүндөй баяндап бериптир. Чын эле буга чейин эшикке чыккан эки кадам, кучакташып көрүшүү, бет капсыз заман бакыт экенин билбептирбиз да.

...Ушундай күндө калабыз деп үч уктасам түшүмө кирген эмес: же согуш эмес, же абадан чабуул эмес, же табияттын кырсыгы эмес. Болгондо да бүт Жер шары, биздин ажайып планета бир оорунун жайылышынан улам кыйсыпыр түшүп жатып калды...

Неберелерим кезектешип бир жумада сөзсүз бир келип, балдар аянтчаларына, балдар кинолоруна, балдар оюн-зоок жайларына, парктарга, коомдук тамактануу жайларына барып турчубуз, жаратылышка чыгып сейилдеп келер элек... Неберелеримдин ар бирин "тай-тайлап", "бас-бастап" адегенде бир кадам, анан эки кадам, анан үч кадам... жылып отуруп аяк шилтегенге көндүрөр элем. Анан мага жеткенге корстон болуп кучактап калышчу. Өзүнчө турган кызымдын кызы – эң кичине неберемдин кантип басып калганын көрбөй калдым, бир күнү эле видео келиптир, неберем басып жүрөт... Дагы бир кызымдын кызы түштө коляска менен сыртка чыгарып ары-бери сүйрөбөсө уктачу эмес. Эми ал эшикти көрсөтпөй балконду көрсөтүп калыптыр, көрсө ата-энеси балконго "эшик" жасап бериптир... Дагы бир неберем аны-муну айтып чулдурап калыптыр...

Ушул наристелер ушул күндө калышы керек беле?! Ушундай ширин учурларына мен — чоң атасы, таятасы катары күбө өтпөй калышым керек беле?! Ошол неберелерим менен тынч күндөрдү, карантинсиз күндөрдү сагынып жатабыз, кайсы бир кезде ушул учурларды жомок кылып айтып каларбыз дейм... Ошентели, ылайым...

Үйдөн чыга албай, атамдай болгон агайым, улуу устатым Исак агай Бекбоевичтин мүрзөсүнө жарым ууч топурак сала албай калдым. Алтындай көргөн ардактуу инилерим Элмирбек Иманалиевдин, Зайырбек Ажыматовдун тажияларына тура алган жокмун. Инимдин кайненеси, көптөн бери ажал тооруп жаткан Апипа кудагыйымды төрт баласы менен бир гана машинага салып узатып кала бердик. Анын карасуулук бир туугандары да эжесин узатканы Ноокатка өтө албай кайтып кетишиптир. Карантинсиз күндөр болгондо "өлгөндүн өз зыйнаты бар" деп каада-салты менен, кылкылдаган көпчүлүктүн катышуусу менен коштошуп калбайт белек...

Карантинсиз күндөрдө адамды бул дүйнөдөн аркы дүйнөгө узатуунун баркын да билбей, ага-буга шылтап, өлүм зыйнатына да, өз алаканыбызга уучтап туруп топо салганга да барбай койчу экенбиз. Эми болсо үйдөн чыга албай, өлгөн жерге да бара албай, ошол күндөргө зар болуп отурабыз.

Карантин күндөрү тамак-аштын баркын билдик; китептерди кайра колго алып окуп кирдик; абдан көп чыгым болчу тойлорсуз эле, аштарсыз эле жашоого болорун түшүндүк; кыздар үйдөн тамак жасаганды, сайма сайганды үйрөндү; үй-бүлөлөр эртеден кечке, түндөн таңга чейин бир болуп, бир ойноого, бир уктоого, чогуу баарлашууга көндүк...

Бүт дүйнө чакан, өтө чакан бир кыштак экенин аңдадык, ошол кыштактын бир жерине доо кетсе, бүт айыл азапка малынарын түшүндүк...

Дал ушул пандемия дүйнө боюнча кыргызстандыктарды бириктирди, алардын Ала-Тоодо жоктоп алар Ата Журту бар экендигин көрсөттү. Дүйнөнүн ири учак жайларында, чек араларында, элчиликтердин алдында, дагы башка жерлерде Кыргызстан көзүнөн учуп, Кыргызстанга кетүүнү эңсегендерди көрүп, мамлекет деген канчалык баалуу экенин, канчалык керек экенин түшүндүк. Канча каражат коросо да Кыргызстан кыргызстандыктарды колдон келишинче алып келип жатат, ошол келгендер тууган жердин топурагын тепсеп түшкөндө бүт кайгыларын унутуп, тууган жердин демин сезишкендир.

Карантин карантинсиз күндөрдү сагынтты: жумушка барчу элек; базарга барчу элек; бул күндөрдө тоолорго чыкчу элек; көлгө жөнөп калчубуз; тойлорго барчу элек; бири-бирибиз менен баарлашып отурчу элек; балдарды ойнотчу элек; туулган айылга барып, тууган-урук менен учурашып, сурашып, жыргап кайтчу элек; театрга, киного, парктарга барчу элек; мечиттерге намазга барар элек, дагы башка-башка... Эркиндик... Карантинсиз күндөр кандай керемет эле... Эми ошонун баасы, баркы билинип атат... Ошол күндөрдү сагындык... Тезирээк келишин тилейли...

1208
Белгилер:
балкон, небере, мүрзө, өлүм, адам, карантин, пандемия, коронавирус, Кыргызстан
Тема:
Коронавируска байланыштуу Кыргызстандагы кырдаал
Тема боюнча
Кызыбызды сагындык... COVID-19 менен күрөшкөн кызматкерлердин үй-бүлөсүнүн баяны
Гапар Айтиев атындагы көркөм сүрөт искусство музейи

Кайдан келгениңди унутпасаң кайда баратканыңды унутпайсың. Моюндагы аманат

584
Бүгүн Эл аралык музей күнү. Музейлер — бизге бай тарыхыбызды чагылтып берген күмүш күзгү, бабалар чыйыр салып, аталар улантып, азыркы күнгө жеткире курган улуу жолду таанытчу алтын ордо дейт колумнист Нуржигит Кадырбеков.

Музей аркылуу тээ илгери өткөн замандарга зыярат кылып, анын ичине сүңгүп, өзгөчөлүгүнө үңүлөсүң. Андагы экспонаттар, табылгалар, атайын жасалган композициялар өткөн доорлордун элестерин, оош-кыйыштуу окуяларын жаңыртып, бир жагынан кайдан келгенибиз тууралуу терең ойго чөмүлтсө, бир жагынан сыймыкка бөлөйт.

Кыргызстанда мамлекеттик, жеке, муниципалдык болуп бардыгы 117 музей бар. Анын 57си Маданият, маалымат жана туризм министрлигинин көзөмөлүндө. Негизинен мемориалдык, краеведдик, тарыхый, этнографиялык, археолого-архитектуралык, ачык асман астындагы жана көркөм-сүрөт тармактарына бөлүнүп иш алып барышат. Алардын элибиздин маданий-тарыхый мурасын сактап, кийинки муундагыларга табыштоодо жасап жаткан эмгеги эбегейсиз.

Өзгөчө ушул карантин шартында музей тармагынын каармандары кол куушуруп отуруп албай, эл-журт өз үйүнөн музейлердеги дөөлөттөр менен таанышкыдай чоң мээнет кылышты. Бөлүп-бөлүп видеого айлантып, социалдык тармактар аркылуу өз экспонаттарын калайманга сунуп жатышты. Албетте, мындай демилгелер үчүн кубанып да, сыймыктанып да турам. Бирок ушуларды кызыгып көргөндөр канча? Билим булагы катары бала тарбиялоодо колдонгондор көппү же азбы? Кеп мына ушунда! Кызыгып, талдап көрсөм, аттиң, бул жааттагы жагдай чеке жылытарлык эмес экен.

Болгону...

Атагы алыска кеткен "Сулайман-Тоо" музейинин бирин-бири улай чыккан көрсөтүүлөрүн эң көп дегенде 46 гана адам көрүптүр. "Манас" деп ураан чакырууга келгенде үнүбүздү аябаганыбыз менен "Манас эпосу" музейи ар бириңиздердин үйүңүздөрдө" деген тема коюп, Таластагы айтылуу Кыргыз улуттук "Манас Ордо" комплексинин баяндамачылары жасаган таанытым видеолоруна 134 гана адам назар салыптыр. КМШдагы эң абройлуу он музейдин катарына кирген Гапар Айтиев атындагы көркөм сүрөт искусство музейинин Facebook тармагындагы баракчасына болгону 3,5 миңдей гана адам катталыптыр. Андан тышкары, Курманжан Датка, Токтогул, Бурана, Токмок, Нарын, Ысык-Көл музейлери да онлайн форматта мыкты долбоорлорду жүзөгө ашырышты. Аларды көргөндөр, аттиң, мындан да аз.

Ошол эле мезгилде бүгүн дүң, эртең ким болору белгисиз корей жаштарынын BTS аттуу поп-группасынын клибин бир күн ичинде 4 миллиондой адам көрүптүр. Анын жок эле дегенде он миңдейи кыргыз жаштары болсо таңданбайм. Ал эми биздин маданиятыбызга, ийгилигибизге, келечек-бактыбызга кымындай пайдасы жок Месси менен Роналдонун соккон голдорун, Фергюсон менен Конордун мушташтарын да жүз миңдеген мекендештерибиз тирмейе тиктеп отурушканы да кашкайган чындык.

Алты миллиондон ашкан калктуу өлкөдө атактуу музейлеринин аземдеп көрсөткөн экспонаттарын аябай көп дегенде 134 адам көрүп жатса, анан кантип маданиятыбызды сактап, байытабыз? Өз тарыхыбыз, тамырыбыз өзүбүзгө кызык болбой жатса, анан кайсы арыбызга Элмирбектей тарыхый залкарларыбызды социалдык тармакта "чувак" дейсиң деп кийинки муундун өкүлдөрүн өкүртө сөгөбүз.

Айыптабай кечирим сурадым

Социалдык тармактарда ошол "чувак" деп жазган жигитти көпчүлүк иттен алып көргө салып, аябай талады. Деген менен анын пайда-батасы канча? Элмирбектин алтын сөзү акылына жетпеген немеге биздин соцтармак аркылуу чачкан заар сөзүбүз өтөр бекен? Кыскасы, мен ал жаш адамды эч айыптаган жокмун. Тескерисинче, улуттук аң-сезимибиздин азыркы мышык ыйларлык акыбалынын акыйкатын көзүбүзгө сайып көрсөтүп койгону үчүн ырахмат айттым. Анан башымды ийип кечирим сурагым келди. Эмне үчүн дегенде, кеп ал жана ал сыяктуу кабыгы калып, маңызы алмашкан кандаштарыбызда эмес, ошондой кайдан келгени, башат алган булагы жана көчөт байлаган тамыры менен кымындай иши жок, бир эмес бир нече муундун чыгышына жол берген, керек болсо атайылап шарт түзгөн өзүбүздө. Чоң ата билген кааданын, нарктын жарымын ата билбей, ата билгендин жок дегенде чейрегин биз үйрөнбөй, анан "атаңгөрү, заман ушундай болду" деп өзүбүздүн өлөсө жактарыбызды заманга шылтап, дүнүйө, байлык деген жеңил баа сулуу кыздай азгырыкка баш-отубуз менен киришип кетип, аталардан алган баягы каймак куйган идиштин түбүндөгү билгенибизди да кийинкилерге тапшырууга чолоо таппай, балдарыбыздын тарбиясын интернет, чөнтөк телефон жана телеге калтыргандын аянычтуу акыбети ушул. Бул окуя, болгону, "Элим, эсиңе кел! Артыңа бир кылчайып, акыл токтотуп, ой багып, анан барар багытыңды такта! Болбосо түбү жок жардан чегине жетип калдың!" деген ак ниеттүү эскертүүдөй эле туюлду мага.

Вирус апааты жана тарыхтын сабагы

Элди эл катары жок кылуу үчүн үстүнө атом бомбасын таштоо шарт эмес, болгону маданиятын унуткар, тилин чандыр, улуттун алтынын жез, алмазын таш көрсөтүп кой, бүттү. Октон кырылган элдердин көбү өмүр-жолун, сапарын улап кетишкен, бирок маданий геноцидге тушуккан шордуу калк эгерим кайра тикеленбесин тарых кайра-кайра тастыктап келет. Эсибизге келип, этегибизди жапсак, буюрса, жагдайды дале жакшыртып, али какшып, момолой чычкандар туш келди көзөй элек арыгыбыздан суу жүгүртүп кетсек болот. Бирок бул үчүн ар бирибиз жок дегенде өз балдарыбызга Элмирбек болуп, уккан, билген, окуган, үйрөнгөн улутубуздун улуу дөөлөттөрүн аманат кылып табышташыбыз шарт.

Таажывирусунун апааты, буюрса, аз күндөрдө өтүп кетер. Аны жугузгандын бир азы гана, Жараткандын ыракматына бөлөнсүн ылайым, акыретке аттанбаса, көбү дабаа таап, куландан соо болуп чыгып келишүүдө. Эми эбак эле кара түтүндөй каптап, чулгап, тамырдан аккан каныбызга чейин кирип келген маданиятты сактоого жана байытууга кошкөңүлдүк, шалаакылык жана кайдыгерлик вирусун кантебиз? Бул вирустун кесепети эки ай карантин менен эле бүтүп калбайт... Биздин маданият — биздин моюндагы аманат. Аны сактоого Батыш да, Чыгыш да милдеттүү эмес. Ойлонолу! Тыянак чыгаралы!

Ошон үчүн музейлерге зыярат кылып, тарыхыбыз жана тамырыбыз менен таанышып, уул-кыз, небере-чөбөрөлөрдү да тааныштыралы. "Кайдан келгениңди унутпа, ошондо кайда баратканыңды унутпайсың!" деген накыл бекер айтылбаган да.

584
Белгилер:
келечек, карантин, коронавирус, маданият, каада-салт, тарых, музей
Тема боюнча
Таш ыргыткандар аш алып кетсин. Алмадан алган сабагым
Казакстандын президентинин маалымат катчысы Берик Курмангали. Архивдик сүрөт

Казакстан президентинин маалымат катчысынан COVID табылды

0
(жаңыланган 23:36 06.06.2020)
Казакстандын президентинин маалымат катчысы Касым-Жомарт Токаевдин ден соолугу таза экендигин, Ак ордо санитардык эрежелерди сактап жаткандыгын айтты.

БИШКЕК, 6-июн. — Sputnik. Казакстандын президентинин маалымат катчысы Берик Курмангали коронавирус менен ооруп калгандыгын Sputnik Казакстан жазды.

"Тилекке каршы, менин коронавирус боюнча тапшырган тестим сактанган чараларга карабастан, менден оору чыккандыгын көрсөттү. Учурда дарыгерлердин көзөмөлүндө, ооруканада жатам. Абалым канааттандырарлык", — деген Берик Уали.

Казакстан президентинин маалымат катчысы Касым-Жомарт Токаевдин ден соолугу таза экендигин айтты.

"Мамлекет башчы тесттен улам өтүп турат. Ак ордо санитардык эрежелерди сактап, талаптар күчөтүлгөн", — деген Уали.

Ал жалпы казакстандыктарды карантиндин талаптарын сактоого чакырды.

0
Белгилер:
коронавирус, катчылык, маалымат, Касым-Жомарт Токаев, Казакстан
Тема боюнча
Путиндин маалымат катчысы коронавирустан айыгып, үйүнө чыкты